Open Podium 24 november

27.11.2017
 

Verslag van Open Podium, 24 november

 

In de kleine 25 jaar dat we het Open Podium organiseren is er al heel veel moois op de planken geweest, maar deze aflevering staat zeker bij de top 10 aller tijden. Zoals altijd was er ‘van alles wat’, maar extra leuk was het dat er veel nieuwe gezichten waren die lieten zien dat het schijnbaar de gewoonste zaak van de wereld is om aan anderen te laten zien wat je kunt. En dat dan op de planken, met microfoons erbij en in de spotlight. En ook nog eens voor een zeer talrijk publiek, waarin dan ook weer veel klasgenoten zitten. Ga er maar eens aan staan.

De mannen van het geluid o.l.v. Jimmy en dhr. de Wolf waren al een paar uur bezig om de microfoons aan te sluiten en de spots op te hangen. De leerlingen die zich als stagemanager hadden opgegeven en de muzikanten die een tussenuur hadden sjouwden met versterkers, drumstel, piano en waren ondertussen bezig met hun nummer.

Meteen na het zesde uur trapten we af met de huisband The Rockets. Sieb, Jelte, Drazic en Stan gingen terug naar de basis van de moderne popmuziek en speelden Jailhouse Rock! Arendje nam de zang voor haar rekening. En dan maar zeggen dat de jeugd van tegenwoordig geen idee van traditie heeft.

Daarna trad Karel op, die, zichzelf begeleidend op een akoestische gitaar, ‘Hotel California’ speelde. Iedereen die gitaar speelt (of niet) weet dat dat wel het laatste is wat je zou willen doen (te moeilijk en iedereen kent het noot voor noot), maar Karel speelde het klaar. Toen de microfoon het begaf, zelfs geheel akoestisch en helemaal voor op het podium. De zaal was muisstil en applaudisseerde massaal. Oh ja, Karel zit in de brugklas…… Daar gaan we nog veel plezier aan beleven.

Roos, bezitter van het meest overtuigende Britse accent in de geschiedenis van het Ostrea Lyceum en fan van alles dat met Manchester en Britse rock in het algemeen te maken heeft, zong daarna met band ‘For what it’s worth’. Nee, niet die van Buffalo Springfield, veel te Amerikaans, maar die van Liam Gallagher. ‘Fxxxxxx brilliant, zou Liam gezegd hebben.

Daarna mochten we – wat een contrast – genieten van Eva, die een stuk van Einaudi speelde op de piano met de overtuiging en het gevoel van een echte professional.

Marieke deed daarna iets wat maar weinigen kunnen of durven: n.l. een eigen nummer schrijven. ‘Help you’ was een heel persoonlijk lied over elkaar over een dood punt heen helpen. Mooi lied en goed gezongen ook. Ha, en voor de eerste keer ooit werd de conga bespeeld door Drazic en het bleek dat als je dat doet met een strakke, rode zonnebril, het als vanzelf gaat.

Phoe! Tijd voor wat decibels. Daar kun je altijd  the Rockets voor vragen. Sharp Dressed Man! Van ZZTOP. Met overtuiging gespeeld, precies hoe het moet.

Verder in het heftige genre: Believer! Nee, niet van the Monkees maar van Imagine Dragons. Arendje zong de longen uit haar lijf en gaf er precies de juiste kracht aan mee. Klasse.

Daarna brachten Madelief, Madelief (tsja, hoe krijg je het bij elkaar) en Roel ons weer terug bij de gevoelige popsong. Eén piano, twee stemmen. Soms heb je niet meer nodig.

Maar ja, daarna verpletterde dhr. Doesburg iedereen met een verbluffende uitvoering van Billy Jean van the King of Pop. Met in de band de strak doortimmerende dhr. de Vries, de soepel bassende dh.r van Soest, een gedreven Stan op gitaar en de als altijd subliem musicerende Gijs op toetsen. Een korte moonwalk deed de deur dicht en liet het publiek in extase achter.

Tsja, wat dan? Gelukkig was daar ‘Totally not Mediocre’ de v4 band die met ‘I don’t care’ van Fall Out Boy aangaven dat ze niet zo snel onder de indruk waren van die popmuziek. Met stevige gitaarrock kregen Vincent, Thijs, Jelle en Daan het publiek weer achter zich.

Volgende verrassing: Paul en Klaas op zang en gitaar durfden het aan om Can’t help falling in love van tsja, sorry Michael, the (one and only) King! Te doen. En dat was zo inspirerend dat Gijs, Dirk – net op tijd terug uit Utrecht, waar hij studeert – en dhr van Soest ter plekke een achtergrondkoortje erbij verzonnen.

Laatsgenoemden bleven maar even staan om geheel onvoorbereid van J.D. Souther – vriend en mede schrijver van the Eagles – ‘How Long’ te doen.

Geen verrassing maar steeds beter op zijn plaats: dhr. Vermeulen sloot het Open Podium af. In het zwart, met pet, achter zijn draaitafel gaven zijn beats weer het ideale sein aan iedereen om meedeinend op de muziek de stoelen de tafels weer op hun plaats te zetten zodat maandag de volgende schoolweek kan beginnen en leerlingen zich gaan afvragen of ze zelf bij het volgende Open Podium misschien ook eens iets gaan proberen.

Dank aan alle artiesten en tot de volgende keer.

 

Rob van Soest

 

 

 

 

« ga terug